رونیا با شادی در قلعه پدرش زندگی می‌کند تا اینکه در جنگل تاریک مجاور با همبازی جدیدی به نام بیرک آشنا می‌شود. این دو به کاوش در طبیعت وحشی می‌پردازند و با پرندگان جادوگر خطرناک و کوتوله‌ها روبرو می‌شوند. اما وقتی خانواده‌هایشان متوجه می‌شوند که بیرک و رونیا با هم بازی می‌کنند، آن‌ها را از دیدن دوباره یکدیگر منع می‌کنند. در واقع، پدران آن‌ها روسای باندهای دزد رقیب و دشمنان خونی یکدیگر هستند. اکنون این دو کودک جسور باید تلاش کنند تا دیوارهایی را که برای مدت طولانی خانواده‌هایشان را از هم جدا نگه داشته است، فرو بریزند.

پترسون و بندل هر دو خسته، فرسوده و ورشکسته هستند. با این حال تصمیم می‌گیرند کسب‌وکاری راه بیندازند و ثروتمند شوند. آن‌ها که بی‌تجربه هستند، تن به هر معامله‌ای می‌دهند؛ دستکاری می‌کنند، کلاهبرداری می‌کنند و از خلاهای قانونی موجود سوءاستفاده می‌کنند.

سوئد، قرن سیزدهم. کارین پترسون دختر نازپرورده ملاک ثروتمند، تور، قرار است براى روشن کردن شمع به نذر مریم مقدس به …

این مستند بلند که در طول ساخت فیلم «فانی و الکساندر» فیلم‌برداری شده است، مطالب گسترده‌ای از پشت‌صحنه تمرینات و جلسات فیلم‌برداری را ارائه می‌دهد که در آن اینگمار برگمان در حال چیدمان صحنه‌ها و کارگردانی بازی‌ها دیده می‌شود. فیلم بر فرآیند عملی تولید، از جمله همکاری با بازیگران اصلی و عوامل کلیدی مانند سون نیکویست فیلم‌بردار و آرنه کارلسون مستندساز پشت‌صحنه تمرکز دارد.

امیل سونسون به همراه مادر، پدر، خواهر کوچکش ایدا، کارگر مزرعه آلفرد و خدمتکاری به نام لینا در مزرعه‌ای زیبا در اسمالاند زندگی می‌کند. او پسر کوچولوی غیرعادی و پرجنب‌وجوشی است که نمی‌تواند جلوی هوس‌هایی را که به سرِ موخرمایی‌اش می‌زند بگیرد. او همیشه بهترین نیت‌ها را دارد، چون کودکی خوش‌قلب است، اما کارهایش اغلب نتایج فاجعه‌باری به بار می‌آورد، به خصوص برای پدر تندخویش. در نتیجه، امیل زمان زیادی را در انبار چوب می‌گذراند و در حالی که منتظر است تا خشم آنتون فروکش کند، مجسمه‌های چوبی می‌تراشد. صبر پدر واقعاً مورد آزمایش قرار می‌گیرد، وقتی سرِ امیل در تنها کاسه سوپ‌خوری خانواده گیر می‌کند، ایدای کوچک را از میله پرچم بالا می‌کشد و یک مهمانی کریسمس مجلل برای فقرا ترتیب می‌دهد.

درام آرنه سوکسدورف داستان چهار کودک بی‌خانمان به نام‌های جورجینیو، ریکو، لیسی و پائولینیو را دنبال می‌کند که برای بقا در زاغه‌های ریودوژانیرو تلاش می‌کنند. آن‌ها در حالی که رویای فرار از خیابان‌ها را در سر می‌پرورانند، به واکس زدن کفش، جمع‌آوری غذا و جیب‌بری مشغول هستند. وقتی ریکو، که پیش‌تر از یک موسسه بی‌رحم در کاشامبو فرار کرده بود، بیمار می‌شود، تصمیم می‌گیرد به جای مردن در خیابان، به آن‌جا بازگردد. این فیلم که تصویری غم‌انگیز از فقر و تاب‌آوری است، برای جشنواره فیلم کن ۱۹۶۵ انتخاب شد.